Van tevoren had ik niet heel erg stil gestaan bij hoe het pad van het Pieterpad er dan uit zou zien. Eigenlijk ging ik er vanuit dat het asfalt zou zijn. Maar, het bleek iets diverser te zijn dan dat. Zandpaden, slikspoortjes, gras, weiland. Erg fijn!

Tijdens mijn Pieterpad wandeling heb ik de plaatjes gemaakt met mijn mobiel. Mijn camera had ik niet bij me. Mocht je nieuwsgierig zijn naar wat ik nog meer bij me had: dat kun je in deze post lezen.

Voor sommige paden heb je even wat meer lef of moed nodig. Op dit punt stond ik zeker een paar minuten de opties te overwegen. Omlopen? Er tussendoor gaan? Waar is het stier? Uiteindelijk ben ik er tussendoor gegaan en merkten de koeien mij amper op. Druk gemaakt om niks dus.

Een dag samen met vrienden lopen is extra fijn!

Brandnetels. Je moet er gewoon een beetje voor oppassen als je in je korte broek loopt. Maar op dit pad was dat niet genoeg. Spontaan begon ik met het fluiten van de Mission Impossible tune. Brandnetels van meer dan 2 meter hoog. Laten we zeggen dat het een uitdaging was en dat de jeuk uiteindelijk reuze mee viel.

Een tunneltje in Maastricht. De laatste meters. Na Maastricht is het enkel nog een klim de Sint Pietersberg op, op zoek naar het einde van het pad.