Glinsterende ogen. Dat krijg je ervan, als je bezig bent met dingen die je ècht tof vind. Dat was hetgeen me opviel in een meeting, ik weet niet eens meer waar die over ging, in Seats2Meet in Utrecht. Ik stond daar, deel te nemen aan een gesprek, toen mij ineens al die gepassioneerde ogen opvielen. Het was ook precies toen, toen ik dacht, “JA, die glinsterende ogen ga ik op de foto zetten.” Het was het begin van een mooi project.

Via Google Docs had ik een formuliertje gemaakt, die ik weer deelde via Twitter, waarop mensen konden aangeven “ja, mijn ogen glinsteren, kom ze op de foto zetten!”. Er kwamen een heel aantal reacties binnen. Super leuk! Dus dat betekende dat ik op pad kon. Bij de mensen langs. Foto’s maken en verhalen horen. En het was eigenlijk nog leuker dan ik mij had voorgesteld. Het is veel meer dan alleen foto’s maken.

Zo zat ik ineens op een strandverjaardagfeestje van filmmaker en docent Roel Simons. Daar vertelde hij wat hij doet en waarom. Wat ook super leuk was daar is dat er nog veel meer blije glinsterogen rondliepen. Bijvoorbeeld die van Roos ten Have. Zij wordt helemaal blij van buiten dingen doen, zoals kitesurfen en klimmen. Het was mooi om ineens in zo’n setting te zijn met zulke hartelijke mensen.

Ook de dochter van Meneer Van de Kuil reageerde. Meneer van de Kuil is 80 jaar en repareert oude uurwerken en klokken. Ik mocht langskomen bij hem in de winkel. In de winkel aangekomen gingen we meteen naar zijn atelier. Een kamer met aan de ene kant boekenplanken die helemaal vol stonden met boeken over klokken. Aan de andere kant zijn werktafel met kastjes vol vakjes en dingetjes. De iets wat schemerige verlichting maakte te sfeer compleet. Rustigaan lopen liepen we z’n huis binnen (zit vast aan het atelier en de winkel). Meneer Van de Kuil houdt ook van jagen. Er hangen geweren en opgezette dieren. Zittend aan de achtertafel werd er een klein, maar bijzonder tafelklokje bijgehaald. Het was een bijzondere middag. Een die ik niet snel zal vergeten.

Dan Debby Koning. Zij heeft een Moeder- en Kindercentrum in een achterstandswijk in Den Haag. Ik ging er op bezoek. In het centrum praten we over hoe Bij-1 ontstaan is. En over haar liefde voor God. Debby voelt sterk dat zij, door de liefde die zij ontvangt van God, iets terug moet doen. Dat doet zij, voor de moeders en kinderen in de buurt die dat nodig hebben. Buiten hebben we foto’s gemaakt en verder gepraat. Debby is een vrouw met een goed hart!

Ook fotograaf Daniel Maissan mag ik niet vergeten. Ik sprak met hem af op een terras in Scheveningen. Voor onze afspraak had hij een fotoshoot met beroepsmopperaar Johan Derksen. Natuurlijk hebben we alleen maar over fotografie gepraat. Over hoe hij werkt en natuurlijk over settings enzo. Zo heeft hij me verplicht vanaf dat punt in RAW fotos te schieten. And so I did. Deze middag bleek een belangrijke stap ook in mijn fotografische ontwikkelingen. Thanks Daniël!

Met Bas Bosman had ik ook afgesproken. Ik ken hem vanuit Seats2Meet. Hij maakt poppen die eruit zien als iemand. Een Dushi Like You kan eruit zien als jezelf om aan je geliefde te geven als jij even op vakantie gaat bijvoorbeeld. Een liefdevol initiatief. Bas is iemand die van het leven geniet. We hebben na onze afspraak nog vaak gepraat over leuke dingen en onder ondernemen. Goeie gast is het!

Nog een mooie ontmoeting was die met Edith Hartgring. En of ik meteen bij haar avondeten aan kwam schuiven samen met haar hele gezin. Is dat even hartelijk of niet. Edith is ontwerpster. En ze heeft ook een bijzonder projectje, namelijk het verzamelen van losse letters. Daar maakt ze dan een foto van. We bladerden een boek door met daarin alle letters. En natuurlijk bij alle letters wist ze exact te vertellen waar die genomen was. Het was erg bijzonder om zo ineens in iemands privéleven rond te lopen.

Naast bovenstaande mensen hebben er nog een heel aantal andere mensen hun ogen laten fotograferen. Allemaal met een mooi verhaal over hun passie. Van tevoren had ik nooit kunnen bedenken dat dit zo’n bijzonder project zou worden en Dat ik op zulke bijzondere plekken zou komen. Super mooi vond ik het. En dankbaar.

De ogen die ik op de foto heb gezet heb ik laten drukken op twee popup banners. Want wat bleek, mensen vonden het tof te laten zien wat passie met je doet. Het waren de bijzondere verhalen die vroegen om gedeeld te worden. De banners zijn een aantal locaties af geweest. Veel mensen hebben op deze manier de bijzondere verhalen kunnen lezen. Tot op een dag een banner kapot is gegaan. Tja, en dan eindigt het project. Het geeft niet. Zo gaan dingen. Het blijft een prachtig project om gedaan te hebben. Grote dank aan alle glinsterende ogen!